Wat is de betekenis van Apocalyps in de Bijbel?

De Apocalypse is een term die wordt gebruikt om het einde van de wereld te beschrijven zoals beschreven in de Bijbel. Het wordt vaak gebruikt om te verwijzen naar de gebeurtenissen die zullen plaatsvinden aan het einde der tijden, wanneer God het laatste oordeel over de mensheid zal brengen. In de Bijbel wordt de Apocalyps beschreven als een tijd van grote verwoesting, waarin de goddelozen zullen worden gestraft en de rechtvaardigen zullen worden beloond.

De Bijbel bevat veel profetieën over de Apocalyps, waaronder de komst van de Antichrist, de terugkeer van Jezus Christus en de laatste strijd tussen goed en kwaad. Deze profetieën worden vaak geïnterpreteerd als tekenen dat het einde van de wereld nabij is.

De Bijbel bevat ook beschrijvingen van de gebeurtenissen die zullen plaatsvinden tijdens de Apocalyps. Deze omvatten natuurrampen, oorlogen en plagen. De Bijbel beschrijft ook de komst van het nieuwe Jeruzalem, een stad van vrede en vreugde, waar God voor altijd bij zijn volk zal wonen.

De Apocalypse is een tijd van grote vernietiging, maar het is ook een tijd van hoop en verlossing. Het is een tijd waarin God zijn ultieme plan voor de mensheid zal verwezenlijken, waarin de goddelozen zullen worden gestraft en de rechtvaardigen zullen worden beloond. Het is een tijd waarin God het laatste oordeel over de mensheid zal brengen en een nieuwe wereld van vrede en vreugde zal brengen.

Het concept van de apocalyps heeft een lange en rijke literaire en religieuze traditie waarvan de betekenis verder gaat dan wat we op dramatische filmposters zien.

Het woordApocalypseis afgeleid van het Griekse woordApocalypse, wat zich het meest letterlijk vertaalt naar 'een onthulling'. In de context van religieuze teksten zoals de Bijbel wordt het woord meestal gebruikt in verband met een heilige onthulling van informatie of kennis, meestal door middel van een soort van profetisch droom of visioen. De kennis in deze visioenen is meestal gerelateerd aan eindtijd of aan inzichten in de waarheid van het goddelijke.

Verschillende elementen worden vaak geassocieerd met bijbelse apocalyps, inclusief maar niet beperkt tot op afbeeldingen gebaseerde symboliek, getallen en specifieke of significante tijdsperioden. In de Christelijk Bijbel, er zijn twee grote apocalyptische boeken; in de Hebreeuwse Bijbel is er maar één.

Belangrijkste voorwaarden

• Openbaring: Een onthulling van een waarheid.
• Trance: Het idee dat alle ware gelovigen die aan het einde der tijden leven, naar de hemel zullen worden gebracht om bij God te zijn. De term wordt vaak misbruikt als synoniem voor apocalyps. Het bestaan ​​​​ervan is het onderwerp van veel discussie onder christelijke denominaties.
• Mensenzoon: Een term die in apocalyptische geschriften voorkomt maar geen consensusdefinitie heeft. Sommige geleerden geloven dat het de menselijke kant van de dubbele natuur van Christus bevestigt; anderen geloven dat het een idiomatische manier is om naar het zelf te verwijzen.

Het boek Daniël en de vier visioenen

Daniel is de apocalyps die beide Joods en christelijke tradities delen. Het is te vinden in de Oude Testament van de christelijke bijbel onder de grote profeten (Daniël, Jeremia, Ezechiël en Jesaja) en in het Kevitum in de joodse bijbel. Het gedeelte met betrekking tot de apocalyps is de tweede helft van de teksten, die uit vier visioenen bestaat.

De eerste droom gaat over vier beesten, waarvan er één de hele wereld vernietigt voordat hij wordt vernietigd door een goddelijke rechter, die vervolgens eeuwig koningschap geeft aan een 'zoon des mensen' (zelf een bepaalde uitdrukking die vaak voorkomt in joods-christelijke apocalyptische geschriften ). Daniël krijgt dan te horen dat de beesten de 'naties' van de aarde vertegenwoordigen, die op een dag oorlog zullen voeren tegen de heiligen, maar een goddelijk oordeel zullen ontvangen. Deze visie omvat verschillende kenmerken van de bijbelse apocalyps, waaronder numerieke symboliek (vier beesten vertegenwoordigen vier koninkrijken), voorspellingen van eindtijden en rituele tijdsperioden die niet gedefinieerd zijn door normale normen (er wordt gespecificeerd dat de laatste koning oorlog zal voeren voor 'twee en een half keer').

Daniëls tweede visioen is van een tweehoornige ram die ongebreideld rondrent totdat hij wordt vernietigd door een geit. De geit laat dan een kleine hoorn groeien die groter en groter wordt totdat hij de heilige tempel ontheiligt. Opnieuw zien we dieren die gebruikt worden om menselijke naties te vertegenwoordigen: de horens van de ram zouden de Perzen en de Meden vertegenwoordigen, en terwijl de geit Griekenland zou zijn, is zijn vernietigende hoorn zelf een vertegenwoordiger van een boze koning die zal komen. Numerieke profetieën zijn ook aanwezig door de specificatie van het aantal dagen dat de tempel onrein is.

De engel Gabriël, die het tweede visioen uitlegde, komt terug voor Daniëls vragen over de belofte van de profeet Jeremia dat Jeruzalem en zijn tempel 70 jaar lang verwoest zouden worden. De engel vertelt Daniël dat de profetie eigenlijk verwijst naar een aantal jaren dat gelijk is aan het aantal dagen in een week vermenigvuldigd met 70 (voor een totaal van 490 jaar), en dat de tempel zou worden hersteld maar daarna weer vernietigd door een slechte heerser . Het getal zeven speelt een grote rol in dit derde apocalyptische visioen, zowel als het aantal dagen in een week als in het cruciale 'zeventig', wat vrij algemeen is: zeven (of variaties zoals 'zeventig keer zeven') is een symbolisch getal dat staat vaak voor het concept van veel grotere aantallen of het rituele verstrijken van de tijd.

Het vierde en laatste visioen van Daniël komt waarschijnlijk het dichtst in de buurt van het onthullende eindtijdconcept van de apocalyps dat in de populaire verbeelding wordt aangetroffen. Daarin laat een engel of een ander goddelijk wezen Daniël een toekomstige tijd zien waarin de naties van de mens in oorlog zijn, voortbouwend op het derde visioen waarin een kwaadaardige heerser de tempel passeert en vernietigt.

Apocalyps in het boek Openbaring

Openbaring , die verschijnt als de laatste boek in de christelijke bijbel, is een van de beroemdste apocalyptische geschriften. Omlijst als de visioenen van de apostel Johannes, zit het boordevol symboliek in afbeeldingen en cijfers om een ​​profetie van het einde der dagen te creëren.

Openbaring is de bron van onze populaire definitie van 'apocalyps'. In de visioenen krijgt Johannes intense spirituele veldslagen te zien die draaien om het conflict tussen aardse en goddelijke invloeden en het uiteindelijke oordeel van de mens door God. De levendige, soms verwarrende beelden en tijden die in het boek worden beschreven, zijn beladen met symboliek die vaak verband houdt met de profetische geschriften van het Oude Testament.

Deze apocalyps beschrijft, in bijna rituele termen, het visioen van Johannes over hoe Christus zal terugkeren wanneer het tijd is voor God om alle aardse wezens te oordelen en de gelovigen te belonen met eeuwig, vreugdevol leven . Het is dit element - het einde van het aardse leven en het begin van een onkenbaar bestaan ​​dicht bij het goddelijke - dat de populaire cultuur de associatie van 'apocalyps' met 'einde van de wereld' geeft.