Bodhicitta: Oefening ten behoeve van alle wezens
Bodhicitta is een boeddhistische praktijk die zich richt op het cultiveren van mededogen en wijsheid ten behoeve van alle wezens. Het is een praktijk van onbaatzuchtig geven, met de bedoeling anderen te helpen en uiteindelijk verlichting te bereiken. De beoefening van Bodhicitta is gebaseerd op de leer van de Boeddha en wordt beschouwd als de belangrijkste van alle boeddhistische praktijken.
Voordelen van het beoefenen van Bodhicitta
De beoefening van Bodhicitta heeft veel voordelen, zowel voor de beoefenaar als voor degenen om hen heen. Het kan helpen om een gevoel van mededogen en begrip voor alle wezens te cultiveren, wat leidt tot meer vrede en harmonie in de wereld. Het beoefenen van Bodhicitta kan ook helpen om lijden te verminderen en genezing en welzijn te bevorderen.
Hoe Bodhicitta te beoefenen
De beoefening van Bodhicitta omvat het cultiveren van een gevoel van liefdevolle vriendelijkheid en mededogen voor alle wezens. Dit kan worden gedaan door middel van meditatie, visualisaties en andere mindfulness-oefeningen. Het is belangrijk om te onthouden dat Bodhicitta niet alleen een praktijk van geven is, maar ook van ontvangen. Het is belangrijk om open te staan voor het ontvangen van liefde en mededogen van anderen, evenals het geven ervan.
Conclusie
Bodhicitta is een krachtige boeddhistische beoefening die kan helpen om een gevoel van mededogen en begrip voor alle wezens te cultiveren. Het is een praktijk van onbaatzuchtig geven, met de bedoeling anderen te helpen en uiteindelijk verlichting te bereiken. Het beoefenen van Bodhicitta kan helpen om lijden te verminderen en genezing en welzijn te bevorderen.
De basisdefinitie vanbodhicittais 'het verlangen om verlichting te realiseren ter wille van anderen'. Het wordt ook beschreven als de gemoedstoestand van een bodhisattva , meestal een verlicht wezen dat heeft gezworen in de wereld te blijven totdat alle wezens verlicht zijn.
Leringen over bodhicitta (soms gespeld als bodhicitta) lijken zich te hebben ontwikkeld in Mahayana-boeddhisme ongeveer de 2e eeuw na Christus, ongeveer, of rond dezelfde tijd dat de Prajnaparamita Sutra's waarschijnlijk werden geschreven. De Prajnaparamita (perfectie van wijsheid) soetra's, waaronder de Hart en de Diamant Sutra , worden in de eerste plaats erkend voor hun onderwijs vanzonsondergang,of leegte.
Wat is geen zelf?
Oudere scholen van het boeddhisme beschouwden de leer van anatman – geen zelf – als de betekenis dat het ego of de persoonlijkheid van een individu een keten en waanvoorstelling is. Eenmaal bevrijd van dit waanidee, kan het individu genieten van de gelukzaligheid van Nirvana. Maar in Mahayana zijn alle wezens leeg van zelf-essentie, maar in plaats daarvan bestaan ze onderling in een enorm verband van bestaan. De Prajnaparamita Sutra's stellen voor dat alle wezens zullen zijn verlicht samen, niet alleen uit mededogen, maar omdat we niet echt van elkaar gescheiden zijn.
Bodhicitta is een essentieel onderdeel geworden van de Mahayana-beoefening en een voorwaarde voor verlichting. Door middel van bodhicitta overstijgt het verlangen om verlichting te bereiken de bekrompen belangen van het individuele zelf en omvat alle wezens in mededogen.Zijne Heiligheid de 14e Dalai Lamagezegd,
'De kostbare ontwakende geest van bodhicitta, die andere levende wezens meer koestert dan zichzelf, is de pijler van de bodhisattva's beoefening - het pad van het grote voertuig.
'Er is geen meer deugdzame geest dan bodhicitta. Er is geen krachtigere geest dan bodhicitta, er is geen vreugdevollere geest dan bodhicitta. Om het eigen uiteindelijke doel te bereiken, is de ontwakende geest oppermachtig. Om het doel van alle andere levende wezens te bereiken, is er niets beters dan bodhicitta. De ontwakende geest is de onovertroffen manier om verdienste te vergaren. Om obstakels te zuiveren is bodhicitta het allerhoogste. Voor bescherming tegen inmenging is bodhicitta oppermachtig. Het is de unieke en allesomvattende methode. Elke gewone en bovenaardse kracht kan worden bereikt door middel van bodhicitta. Het is dus absoluut kostbaar.'
Bodhicitta cultiveren
Dat herken je misschien welbodhibetekent 'ontwaken' of wat we noemen ' verlichting .' Città is een woord voor 'geest' dat soms wordt vertaald met 'hart-geest' omdat het eerder een gevoelsbewustzijn dan intellect impliceert. Het woord kan verschillende betekenisnuances hebben, afhankelijk van de context. Soms kan het verwijzen naar gemoedstoestanden of stemmingen. Op andere momenten is het de geest van subjectieve ervaring of de basis van alle psychologische functies. Sommige commentaren zeggen dat de fundamentele aard van citta pure verlichting is, en een gezuiverde citta is een realisatie van verlichting.
Toegepast opbodhicitta, kunnen we concluderen dat ditcittais niet alleen een intentie, vastberadenheid of idee om anderen te helpen, maar een diep gevoelde zin of motivatie die de praktijk doordringt. Bodhicitta moet dus van binnenuit worden gecultiveerd.
Er zijn oceanen van boeken en commentaren over de cultivatie van bodhicitta, en de verschillende scholen van Mahayana benaderen het op verschillende manieren. Op de een of andere manier ontstaat bodhicitta echter op natuurlijke wijze uit oprechte beoefening.
Er wordt gezegd dat het bodhisattva-pad begint wanneer het oprechte streven om alle wezens te bevrijden eerst in het hart opwelt (bodhicittopada, 'de gedachte aan ontwaken doen ontstaan'). De boeddhistische geleerde Damien Keown vergeleek dit met een 'soort bekeringservaring die leidt tot een veranderde kijk op de wereld'.
Relatieve en absolute bodhicitta
Het Tibetaans boeddhisme verdeelt Bodhicitta in twee typen, relatief en absoluut. Absolute bodhicitta is een direct inzicht in de werkelijkheid, of pure verlichting, of verlichting. Relatieve of conventionele bodhicitta is de bodhicitta die tot nu toe in dit essay is besproken. Het is het verlangen om verlichting te bereiken ten behoeve van alle wezens. Relatieve bodhicitta is verder onderverdeeld in twee typen, bodhicitta in aspiratie en bodhicitta in actie. Bodhicitta in aspiratie is het verlangen om het bodhisattva-pad te volgen ter wille van anderen, en bodhicitta in actie of toepassing is de daadwerkelijke betrokkenheid op het pad.
Uiteindelijk gaat bodhicitta in al zijn vormen over het toestaan van mededogen voor anderen om ons allemaal naar wijsheid te leiden, door ons te bevrijden van de boeien van zelfhechting. 'Op dit punt kunnen we ons afvragen waarom bodhicitta zo'n kracht heeft', schreef Pema Chodron in haar boekGeen tijd te verliezen. 'Misschien is het eenvoudigste antwoord dat het ons uit egocentrisme haalt en ons de kans geeft disfunctionele gewoonten achter ons te laten. Bovendien wordt alles wat we tegenkomen een kans om de buitensporige moed van het bodhihart te ontwikkelen.'
