Paus Franciscus: 'Het Woord van God gaat vooraf aan de Bijbel en overtreft het'

Paus Franciscus is een groot voorstander geweest van het Woord van God en benadrukte dat het voorafgaat aan de Bijbel en het overtreft. Hij heeft verklaard dat de Bijbel niet de enige bron van goddelijke openbaring is en dat het Woord van God in veel andere bronnen te vinden is, zoals de leringen van de kerk, de geschriften van de kerkvaders en de levens van de heiligen.

Het Woord van God is in vele bronnen te vinden

Paus Franciscus heeft duidelijk gemaakt dat het Woord van God in veel bronnen te vinden is en dat het niet beperkt is tot de Bijbel. Hij heeft gezegd dat het Woord van God te vinden is in de leringen van de kerk, de geschriften van de kerkvaders en de levens van de heiligen. Hij heeft ook gezegd dat het Woord van God wordt gevonden in het leven van gewone mensen, in hun strijd en hun vreugde.

Het Woord van God is meer dan alleen de Bijbel

Paus Franciscus heeft benadrukt dat het Woord van God meer is dan alleen de Bijbel. Hij heeft gezegd dat het Woord van God te vinden is in de leringen van de kerk, de geschriften van de kerkvaders en de levens van de heiligen. Hij heeft ook gezegd dat het Woord van God wordt gevonden in het leven van gewone mensen, in hun strijd en hun vreugde.

Het Woord van God gaat vooraf aan de Bijbel

Paus Franciscus heeft benadrukt dat het Woord van God aan de Bijbel voorafgaat. Hij heeft gezegd dat het Woord van God in veel bronnen te vinden is en dat het niet beperkt is tot de Bijbel. Hij heeft gezegd dat het Woord van God te vinden is in de leringen van de kerk, de geschriften van de kerkvaders en de levens van de heiligen. Hij heeft ook gezegd dat het Woord van God wordt gevonden in het leven van gewone mensen, in hun strijd en hun vreugde.

Paus Franciscus heeft duidelijk gemaakt dat het Woord van God meer is dan alleen de Bijbel, en dat het eraan voorafgaat en het overstijgt. Hij heeft benadrukt dat het Woord van God in veel bronnen te vinden is en dat het niet beperkt is tot de Bijbel. Hij heeft gezegd dat het Woord van God te vinden is in de leringen van de kerk, de geschriften van de kerkvaders en de levens van de heiligen. Hij heeft ook gezegd dat het Woord van God wordt gevonden in het leven van gewone mensen, in hun strijd en hun vreugde.

Op 12 april 2013, paus Franciscus , in een ontmoeting met de leden van de Pauselijke Bijbelcommissie, bondig het katholieke begrip van de Schrift uiteen, gedeeld met de Orthodoxe Kerken, maar afgewezen door de meeste protestantse denominaties.

De bijeenkomst werd gehouden aan het einde van de jaarlijkse bijeenkomst van de Pauselijke Bijbelcommissie, en de Heilige Vader merkte op dat het thema van de bijeenkomst dit jaar 'Inspiratie en Waarheid in de Bijbel' was.

Een modern katholicisme heeft de Schrift nodig

Zoals de Vaticaanse Informatiedienst meldde, benadrukte paus Franciscus dat dit thema 'niet alleen de individuele gelovige maar de hele Kerk raakt, want het leven en de missie van de Kerk zijn gebaseerd op het Woord van God, dat zowel de ziel van de theologie als de inspiratiebron is. van het hele christelijke bestaan.' Maar de Woord van God , in de katholieke en orthodoxe opvatting, is niet beperkt tot de Schrift; eerder, merkte paus Franciscus op,

De Heilige Schrift is het geschreven getuigenis van het goddelijk Woord, het canonieke geheugen dat getuigt van de gebeurtenis van de Openbaring. Het Woord van God gaat echter aan de Bijbel vooraf en overtreft het. Daarom is het middelpunt van ons geloof niet zomaar een boek, maar een heilsgeschiedenis en bovenal een persoon, Jezus Christus, het vleesgeworden Woord van God.

De relatie tussen Christus, het vleesgeworden Woord, en de Schrift, het geschreven Woord van God, vormt de kern van wat de Kerk Heilige Traditie noemt:

Juist omdat het Woord van God de Schrift omvat en uitstijgt, is de voortdurende aanwezigheid van de Heilige Geest, die ons 'naar alle waarheid' leidt, nodig om het goed te begrijpen. Het is noodzakelijk om ons te plaatsen in de grote Traditie die, met de hulp van de Heilige Geest en de leiding van het leergezag, de canonieke geschriften heeft erkend als het Woord dat God richt tot zijn volk, dat er nooit mee ophoudt erover te mediteren en er onuitputtelijke rijkdommen uit te ontdekken .

De Bijbel is een vorm van Gods openbaring aan de mens, maar de meest volledige vorm van die openbaring is te vinden in de persoon van Jezus Christus. De Schriften zijn ontstaan ​​uit het leven van de kerk, dat wil zeggen uit het leven van de gelovigen die Christus hebben ontmoet, zowel persoonlijk als via hun medegelovigen. Ze zijn geschreven binnen de context van die relatie met Christus, en de selectie van de canon – van de boeken die de Bijbel zouden worden – vond binnen die context plaats. Maar zelfs nadat de canon van de Schrift is vastgesteld, blijft de Schrift slechts een deel van het Woord van God, omdat de volheid van het Woord wordt gevonden in het leven van de Kerk en haar relatie tot Christus:

In feite is de Heilige Schrift het Woord van God in die zin dat het is opgeschreven onder inspiratie van de Heilige Geest. De Heilige Traditie daarentegen geeft het Woord van God in zijn geheel door, dat door Christus de Heer en door de Heilige Geest aan de apostelen en hun opvolgers is toevertrouwd, opdat deze, verlicht door de Geest van de waarheid, het trouw zouden bewaren met hun prediking, zou het kunnen uitleggen en voorstellen.

En daarom is het zeer gevaarlijk om de Schrift, en vooral de interpretatie van de Schrift, los te koppelen van het leven van de Kerk en haar leergezag, omdat het een deel van het Woord van God presenteert alsof het het geheel is:

De interpretatie van de Heilige Schrift mag niet alleen een individuele academische inspanning zijn, maar moet altijd worden vergeleken met, ingevoegd in en gewaarmerkt door de levende traditie van de Kerk. Deze norm is essentieel voor het identificeren van de juiste en wederkerige relatie tussen de exegese en het leergezag van de Kerk. De door God geïnspireerde teksten werden toevertrouwd aan de gemeenschap van gelovigen, de Kerk van Christus, om het geloof te voeden en het leven van naastenliefde te leiden.

Gescheiden van de Kerk, hetzij door academische behandeling, hetzij door individuele interpretatie, is de Schrift afgesneden van de persoon van Christus, die voortleeft door de Kerk die Hij heeft gesticht en die Hij heeft toevertrouwd aan de leiding van de Heilige Geest:

Alles wat er is gezegd over de manier waarop de Schrift wordt geïnterpreteerd, is uiteindelijk onderworpen aan het oordeel van de Kerk, die de goddelijke opdracht en bediening van het bewaken en interpreteren van het woord van God uitvoert.

Het begrijpen van de relatie tussen Schrift en Traditie, en de rol van de Kerk bij het integreren van het Woord van God zoals geopenbaard in de Schrift in het Woord van God zoals het meest volledig geopenbaard in Christus, is essentieel. De Schrift staat centraal in het leven van de Kerk, niet omdat ze op zichzelf staat en zichzelf interpreteert, maar juist omdat 'het middelpunt van ons geloof' 'een heilsgeschiedenis is en bovenal een persoon, Jezus Christus, het Woord van 'God is vleesgeworden' en niet 'slechts een boek'. Het boek uit het hart van de kerk scheuren laat niet alleen een gat in de kerk achter, maar scheurt ook het leven van Christus uit de Schriften.