Geschiedenis of fabel van het meesterwerk van biddende handen

De Biddende handen is een gerenommeerd meesterwerk van de Duitse kunstenaar Albrecht Dürer. Het is een pen- en inkttekening die in 1508 is gemaakt en nu is ondergebracht in het Albertina Museum in Wenen, Oostenrijk.

De tekening toont twee in gebed gevouwen handen en wordt verondersteld een zelfportret van Dürer te zijn. Het verhaal achter de tekening is dat Dürer zo ontroerd was door de gebeden van zijn broer dat hij de handen tekende in een poging het moment vast te leggen.

De betekenis achter de tekening

De Biddende handen is een krachtig symbool van geloof en toewijding. Het is een herinnering voor ons allemaal om de tijd te nemen om na te denken en dankbaar te zijn voor alle zegeningen in ons leven. Het kunstwerk herinnert ook aan het belang van gebed in ons leven.

De betekenis van de tekening

De Biddende handen is een van de beroemdste werken van Dürer en wordt beschouwd als een meesterwerk van de noordelijke renaissance. Het heeft talloze andere kunstwerken geïnspireerd en is in talloze vormen gereproduceerd, van prenten tot sculpturen.

De tekening is een bewijs van Dürers vaardigheid en talent als kunstenaar en herinnert aan de kracht van geloof en gebed. Het is een tijdloze herinnering aan het belang van tijd nemen om na te denken en dankbaar te zijn voor alle zegeningen in ons leven.

'Praying Hands' van Albrecht Dürer is een beroemde inkt- en potloodschetstekening die in het begin van de 16e eeuw werd gemaakt. Er zijn verschillende concurrerende verwijzingen naar de creatie van dit kunstwerk.

Beschrijving van het kunstwerk

De tekening is op blauw gekleurd papier dat de kunstenaar zelf heeft gemaakt. 'Praying Hands' maakt deel uit van een serie schetsen die Dürer in 1508 maakte voor een altaarstuk. De tekening toont rechts de handen van een biddende man met zijn lichaam uit het zicht. De mouwen van de man zijn gevouwen en zichtbaar in het schilderij.

Oorsprong theorieën

Het werk is oorspronkelijk aangevraagd door Jakob Heller en is naar hem vernoemd. Er wordt gesteld dat die schets eigenlijk is gemodelleerd naar de eigen handen van de kunstenaar. Vergelijkbare handen zijn te zien in andere kunstwerken van Durer.

Er wordt ook getheoretiseerd dat er een dieper verhaal verbonden is aan 'Praying Hands'. Een hartverwarmend verhaal over familieliefde, opoffering en eerbetoon.

Een verhaal over familiale liefde

Het volgende account wordt niet toegeschreven aan een auteur. Er is echter een copyright ingediend in 1933 door J. Greenwald genaamd 'The Legend of the Praying Hands by Albrecht Durer'.

In de 16e eeuw woonde in een klein dorpje in de buurt van Neurenberg een gezin met 18 kinderen. Om voedsel op tafel te houden voor zijn kroost, was Albrecht Dürer de Oude, de vader en het hoofd van het huishouden, goudsmid van beroep en werkte hij bijna 18 uur per dag in zijn vak en elk ander betaald karweitje dat hij in de tuin kon vinden. buurt

Ondanks de familiedruk hadden twee mannelijke kinderen van Durer, Albrecht de Jonge en Albert, een droom. Ze wilden allebei hun talent voor kunst nastreven, maar ze wisten dat hun vader financieel nooit in staat zou zijn om een ​​van hen beiden naar Neurenberg te sturen om daar aan de academie te studeren.

Na vele lange discussies 's nachts in hun overvolle bed, kwamen de twee jongens eindelijk tot een pact. Ze zouden een munt opgooien. De verliezer zou in de nabijgelegen mijnen gaan werken en met zijn verdiensten zijn broer onderhouden terwijl hij naar de academie ging. Dan, over vier jaar, als die broer die de toss had gewonnen zijn studie had afgerond, zou hij de andere broer op de academie ondersteunen, hetzij met de verkoop van zijn kunstwerken, hetzij, indien nodig, ook door in de mijnen te werken.

Ze gooiden een munt op een zondagochtend erna kerk . Albrecht de Jonge won de toss en ging naar Neurenberg. Albert ging de gevaarlijke mijnen in en financierde de volgende vier jaar zijn broer, wiens werk op de academie bijna onmiddellijk een sensatie was. Albrechts etsen, zijn houtsneden en zijn olieverf waren veel beter dan die van de meeste van zijn professoren, en tegen de tijd dat hij afstudeerde, begon hij aanzienlijke vergoedingen te verdienen voor zijn werken in opdracht.

Toen de jonge kunstenaar terugkeerde naar zijn dorp, hield de familie Durer een feestelijk diner op hun gazon om de triomfantelijke thuiskomst van Albrecht te vieren. Na een lange en gedenkwaardige maaltijd, onderbroken door muziek en gelach, stond Albrecht op van zijn eervolle positie aan het hoofd van de tafel om een ​​toost uit te brengen op zijn geliefde broer voor de jaren van opoffering die Albrecht in staat hadden gesteld zijn ambitie waar te maken. Zijn slotwoorden waren: 'En nu, Albert, gezegende broer van mij, nu is het jouw beurt. Nu kun je naar Neurenberg gaan om je droom na te jagen, en ik zal voor je zorgen.'

Alle hoofden draaiden zich reikhalzend uit naar het andere eind van de tafel waar Albert zat, de tranen stroomden over zijn bleke gezicht, hij schudde zijn gebogen hoofd heen en weer terwijl hij snikte en keer op keer herhaalde: 'Nee.'

Uiteindelijk stond Albert op en veegde de tranen van zijn wangen. Hij wierp een blik langs de lange tafel naar de gezichten van wie hij hield, en toen, terwijl hij zijn handen dicht bij zijn rechterwang hield, zei hij zachtjes: 'Nee, broer. Ik kan niet naar Neurenberg. Het is te laat voor mij. Kijk eens wat vier jaar in de mijnen met mijn handen hebben gedaan! De botten in elke vinger zijn minstens één keer verbrijzeld, en de laatste tijd heb ik zo erg last van artritis in mijn rechterhand dat ik niet eens een glas kan vasthouden om je toast terug te geven, laat staan ​​fijne lijnen op perkament of canvas te maken met een pen of een penseel. Nee, broeder, voor mij is het te laat.'

Er zijn meer dan 450 jaar verstreken. Inmiddels hangen de honderden meesterlijke portretten, pen- en zilverstiftschetsen, aquarellen, houtskooltekeningen, houtsneden en kopergravures van Albrecht Dürer in elk groot museum ter wereld, maar de kans is groot dat u, zoals de meeste mensen, bekend bent met Het beroemdste werk van Albrecht Dürer, 'Praying Hands'.

Sommigen geloven dat Albrecht Dürer nauwgezet de mishandelde handen van zijn broer tekende met de handpalmen naar elkaar toe en dunne vingers naar de hemel gestrekt ter ere van zijn broer Albert. Hij noemde zijn krachtige tekening simpelweg 'Handen', maar de hele wereld opende vrijwel onmiddellijk hun hart voor zijn grote meesterwerk en hernoemde zijn eerbetoon aan liefde tot 'Praying Hands'.

Laat dit werk je eraan herinneren dat niemand het ooit alleen redt!