De legende van hoe rijstkorrels klein werden

De Legende over hoe rijstkorrels klein werden is een interessant verhaal dat van generatie op generatie is doorgegeven. Er wordt gezegd dat de rijstkorrels lang geleden zo groot waren dat ze moeilijk te eten waren. Een wijze man besloot een manier te vinden om ze kleiner en gemakkelijker te consumeren te maken. Hij bad tot de goden en kreeg een magisch hulpmiddel dat de korrels kleiner kon maken.

De wijze man gebruikte het gereedschap om de korrels kleiner en gemakkelijker te eten te maken. Vervolgens deelde hij zijn kennis met de mensen en leerde ze hoe ze de tool moesten gebruiken. Vanaf dat moment waren de granen veel kleiner en gemakkelijker te eten.

Dit legende is een goed voorbeeld van hoe innovatie en creativiteit ons kunnen helpen bij het oplossen van problemen. Het laat ook zien hoe belangrijk het is om kennis te delen en anderen te onderwijzen. Het herinnert ons eraan dat we er altijd naar moeten streven om betere manieren te vinden om dingen te doen.

De Legende over hoe rijstkorrels klein werden is een geweldig verhaal dat zowel met kinderen als volwassenen kan worden gedeeld. Het herinnert aan de kracht van innovatie en het belang van het delen van kennis. Het is een verhaal dat ons nog generaties lang bij zal blijven.

In de dagen dat de aarde jong was, en alles beter was dan nu, toen mannen en vrouwen sterker waren en van meer prachtige schoonheid, en de vrucht van de bomen groter en zoeter was dan wat we nu eten, rijst, het voedsel van de mensen was van groter graan.

Eén graankorrel was alles wat een mens kon eten; en in die vroege dagen was dat ook de verdienste van de mensen, ze hoefden nooit te zwoegen om de rijst te verzamelen, want als hij rijp was, viel hij van de stengels en rolde de dorpen in, zelfs tot in de graanschuren. En in een jaar waarin de rijst groter en overvloediger was dan ooit tevoren, zei een weduwe tegen haar dochter: 'Onze graanschuren zijn te klein. We zullen ze afbreken en groter bouwen.'

Toen de oude graanschuren werden afgebroken en de nieuwe nog niet klaar was voor gebruik, stond de rijst op de velden rijp. Er werd grote haast gemaakt, maar de rijst kwam aanrollen waar het werk aan de gang was, en de weduwe, boos, sloeg een graankorrel en riep: 'Kon je niet in de velden wachten tot we klaar waren? Je moet ons nu niet lastig vallen als je niet gewenst bent.'

De rijst brak in duizenden stukjes en zei: 'Van nu af aan zullen we in de velden wachten tot we gezocht worden', en vanaf die tijd is de rijst een kleine korrel, en de mensen van de aarde moeten het verzamelen in de graanschuur van de velden.

Bron:

• _{Eva March Tappan, red.,'s Werelds verhaal: een geschiedenis van de wereld in verhaal, lied en kunst,(Boston: Houghton Mifflin, 1914), Vol. II:India, Perzië, Mesopotamië en Palestina, blz. 67-79. Van Internet Indian History Sourcebook}