Secularisten definiëren: George Jacob Holyoake bedacht de term secularisme

Secularisme is een geloofssysteem dat de scheiding van religie en staat bevordert. Het werd voor het eerst bedacht door George Jacob Holyoake in het midden van de 19e eeuw en is sindsdien een hoeksteen van de moderne samenleving geworden. Secularisme is gebaseerd op het idee dat religie niet mag worden gebruikt om overheidsbeleid of overheidsbeslissingen te beïnvloeden. In plaats daarvan pleit het voor de scheiding van kerk en staat en de bescherming van individuele rechten en vrijheden.

George Jacob Holyoake en de oorsprong van het secularisme

George Jacob Holyoake was een Britse sociale hervormer en schrijver die in het midden van de 19e eeuw de term 'secularisme' bedacht. Hij was een groot voorstander van de scheiding van kerk en staat en voerde aan dat religie niet mag worden gebruikt om het overheidsbeleid te beïnvloeden. Hij was ook een voorstander van de vrijheid van meningsuiting en het recht op afwijkende meningen, en was een sleutelfiguur in de ontwikkeling van de Britse coöperatieve beweging.

De impact van het secularisme

Sinds haar ontstaan ​​heeft het secularisme een diepgaande invloed gehad op de samenleving. Het heeft bijgedragen aan het creëren van een meer tolerante en inclusieve samenleving, waar individuen vrij zijn om hun eigen overtuigingen uit te oefenen zonder angst voor vervolging of discriminatie. Het heeft ook bijgedragen aan de bescherming van de rechten van minderheidsgroepen en heeft individuen in staat gesteld hun mening te uiten zonder angst voor vergelding.

Conclusie

George Jacob Holyoake wordt gecrediteerd voor het bedenken van de term 'secularisme' in het midden van de 19e eeuw. Zijn pleidooi voor de scheiding van kerk en staat heeft een diepgaande invloed gehad op de moderne samenleving en heeft bijgedragen aan het creëren van een meer tolerante en inclusieve omgeving. Secularisme heeft individuen in staat gesteld hun mening te uiten zonder angst voor vergelding, en heeft bijgedragen aan de bescherming van de rechten van minderheidsgroepen.

Ondanks het belang ervan, is er niet altijd veel overeenstemming over wat precies secularisme is. Een deel van het probleem ligt in het feit dat het concept 'seculier' op een aantal manieren kan worden gebruikt die, hoewel nauw verwant, toch zo verschillend zijn dat het moeilijk is om zeker te weten wat mensen zouden kunnen bedoelen. Het woord seculier betekent 'van deze wereld' in het Latijn en is het tegenovergestelde van religieus . Als doctrine wordt secularisme gewoonlijk gebruikt om elke filosofie te beschrijven die haar ethiek vormt zonder verwijzing naar religieuze dogma's en die de ontwikkeling van menselijke kunst en wetenschap bevordert.

George Jacob Holyoake

De term secularisme werd in 1846 bedacht door George Jacob Holyoake om 'een meningsvorm te beschrijven die zich alleen bezighoudt met vragen waarvan de problemen kunnen worden getoetst door de ervaring van dit leven' (English Secularism, 60). Holyoake was een leider van de Engelse secularistische en vrijdenkende beweging die beroemd werd bij het grote publiek vanwege zijn veroordeling onder, en grotere strijd tegen, Engelse godslastering wetten. Zijn strijd maakte hem tot een held voor alle soorten Engelse radicalen, zelfs voor degenen die geen lid waren van vrijdenkende organisaties.

Holyoake was ook een sociale hervormer die geloofde dat de regering moest werken ten behoeve van de arbeidersklasse en slecht gebaseerd was op hun behoeften in het hier en nu in plaats van op de behoeften die ze zouden kunnen hebben voor een toekomstig leven of hun ziel. Zoals we uit het bovenstaande citaat kunnen opmaken, verbeeldde zijn vroege gebruik van de term 'secularisme' het concept niet expliciet in tegenstelling tot religie; het verwijst eerder alleen terloops naar het idee om je op dit leven te concentreren in plaats van te speculeren over enig ander leven. Dat sluit zeker veel religieuze geloofssystemen uit, vooral de christelijke religie van Holyoake's tijd, maar het sluit niet noodzakelijkerwijs alle mogelijke religieuze overtuigingen uit.

Later legde Holyoake zijn term explicieter uit:

Secularisme is datgene wat streeft naar de ontwikkeling van de fysieke, morele en intellectuele aard van de mens tot het hoogst mogelijke punt, als de onmiddellijke plicht van het leven – wat de praktische toereikendheid van natuurlijke moraliteit inprent, afgezien van atheïsme, theïsme of de Bijbel – dat selecteert als zijn werkwijze de bevordering van menselijke verbetering met materiële middelen, en stelt deze positieve overeenkomsten voor als de gemeenschappelijke band van eenheid, aan allen die het leven willen reguleren door de rede en het veredelen door dienstbaarheid' (Principles of Secularism, 17).

Materieel versus immaterieel

Opnieuw zien we een focus op het materiële en op deze wereld in plaats van op de immateriële, de spirituele of enige andere wereld - maar we zien ook geen specifieke verklaring dat secularisme de afwezigheid van religie inhoudt. Het concept van secularisme is oorspronkelijk ontwikkeld als een niet-religieuze filosofie gericht op de behoeften en zorgen van de mensheid in dit leven, niet op de mogelijke behoeften en zorgen die verband houden met een mogelijk hiernamaals. Secularisme werd ook ontworpen als een materialistisch filosofie, zowel in termen van de middelen waarmee het menselijk leven verbeterd moest worden als in haar begrip van de aard van het universum.

Tegenwoordig wordt zo'n filosofie vaak bestempeld als humanisme of seculier humanisme, terwijl het concept van secularisme, althans in de sociale wetenschappen, veel beperkter is. De eerste en misschien wel meest gangbare opvatting van 'seculier' vandaag de dag staat tegenover 'religieus'. Volgens dit gebruik is iets seculier wanneer het kan worden gecategoriseerd met de wereldse, burgerlijke, niet-religieuze sfeer van het menselijk leven. Een secundair begrip van 'seculier' staat in contrast met alles wat als heilig, heilig en onschendbaar wordt beschouwd. Volgens dit gebruik is iets seculier wanneer het niet wordt aanbeden, wanneer het niet wordt vereerd en wanneer het openstaat voor kritiek, oordeel en vervanging.