Neoplatonisme begrijpen, de mystieke interpretatie van Platio
Neoplatonisme is een filosofische beweging die ontstond in de 3e eeuw na Christus en is gebaseerd op de leer van Plato. Het is een mystieke interpretatie van Plato's filosofie en is een van de meest invloedrijke filosofische systemen in de geschiedenis. Het neoplatonisme wordt gekenmerkt door de nadruk op de eenheid van alle dingen, het geloof in het bestaan van een hogere werkelijkheid en de focus op de spirituele aspecten van het leven.
De kernprincipes van het neoplatonisme
Het neoplatonisme is gebaseerd op het idee dat de werkelijkheid uit twee verschillende rijken bestaat: het fysieke en het spirituele. Het fysieke rijk is de materiële wereld die we kunnen zien en aanraken, terwijl het spirituele rijk een hogere realiteit is die onze fysieke zintuigen te boven gaat. Neoplatonisten geloven dat het spirituele rijk de bron is van alle kennis en waarheid, en dat het het uiteindelijke doel van het menselijk leven is om deze hogere realiteit te bereiken.
De drie niveaus van werkelijkheid
Neoplatonisme is gebaseerd op het concept van de drie niveaus van werkelijkheid: het fysieke, het spirituele en het goddelijke. Het fysieke niveau is de materiële wereld die we kunnen zien en aanraken, terwijl het spirituele niveau het rijk van ideeën en concepten is. Het goddelijke niveau is het hoogste niveau van werkelijkheid en het is de bron van alle kennis en waarheid.
De rol van de ziel
Neoplatonisten geloven dat de ziel de brug is tussen de fysieke en spirituele rijken. De ziel is het deel van ons dat verbonden is met het spirituele rijk, en het is de bron van onze kennis en begrip. Neoplatonisten geloven dat de ziel onsterfelijk is en dat het ons uiteindelijke doel is om het goddelijke niveau van werkelijkheid te bereiken.
Conclusie
Neoplatonisme is een mystieke interpretatie van Plato's filosofie die een grote invloed heeft gehad op het westerse denken. Het is gebaseerd op het idee dat de werkelijkheid bestaat uit twee verschillende rijken, de fysieke en de spirituele, en dat de ziel de brug daartussen is. Het neoplatonisme benadrukt het belang van het spirituele rijk als de bron van alle kennis en waarheid, en het is het uiteindelijke doel van het menselijk leven om deze hogere realiteit te bereiken.
Gebaseerd op de filosofie van Plato door Plotinus in de derde eeuw, benadert het neoplatonisme de ideeën van de Griekse filosoof meer religieus en mystiek. Hoewel het zich in die tijd onderscheidde van meer academische studies van Plato, kreeg het neoplatonisme deze naam pas in de 19e eeuw.
Plato's filosofie met religieuze spin
Neoplatonisme is een systeem van theologische en mystieke filosofie gesticht in de derde eeuw door Plotinus (204-270 CE). Het werd ontwikkeld door een aantal van zijn tijdgenoten of nabije tijdgenoten, waaronder Iamblichus, Porphyrius en Proclus. Het wordt ook beïnvloed door een verscheidenheid aan andere denksystemen, waaronder het stoïcisme en het pythagorisme.
De leringen zijn sterk gebaseerd op de werken van Plato (428-347 v.Chr.), een bekende filosoof in het klassieke Griekenland. Tijdens de Hellenistische periode, toen Plotinus nog leefde, zou iedereen die Plato bestudeerde simpelweg bekend staan als 'Platonisten'.
Moderne inzichten brachten Duitse geleerden in het midden van de 19e eeuw ertoe het nieuwe woord 'Neoplatonist' te creëren. Deze actie scheidde dit denksysteem van dat van Plato. Het belangrijkste verschil is dat neoplatonisten religieuze en mystieke praktijken en overtuigingen in Plato's filosofie verwerkten. De traditionele, niet-religieuze benadering werd gevolgd door degenen die bekend staan als 'academische platonisten'.
Het neoplatonisme eindigde in wezen rond 529 n.Chr. Nadat keizer Justinianus (482-525 n.Chr.) De Platonische Academie had gesloten, die Plato zelf in Athene had opgericht.
Neoplatonisme in de Renaissance
Schrijvers als Marsilio Ficino (1433-1492), Giovanni Pico della Mirandola (1463-1494) en Giordano Bruno (1548-1600) brachten het neoplatonisme tijdens de Renaissance nieuw leven in. Hun ideeën zijn echter nooit echt van de grond gekomen in dit nieuwe tijdperk.
Ficino - zelf een filosoof - deed het neoplatonisme recht in essays als 'Vijf vragen over de geest' waarin de principes werden uiteengezet. Hij bracht ook werken van de eerder genoemde Griekse geleerden nieuw leven in, evenals een persoon die alleen werd geïdentificeerd als 'Pseudo- Dionysius .'
De Italiaanse filosoof Pico had een meer vrije kijk op het neoplatonisme, wat de heropleving van Plato's ideeën door elkaar schudde. Zijn bekendste werk is 'Oratie over de waardigheid van de mens.'
Bruno was in zijn leven een productief schrijver en publiceerde in totaal zo'n 30 werken. Een priester van de Dominicaanse Orde van het rooms-katholicisme, de geschriften van de eerdere neoplatonisten trokken zijn aandacht en op een gegeven moment verliet hij het priesterschap. Uiteindelijk werd Bruno op Aswoensdag van 1600 op een brandstapel verbrand na beschuldigingen van ketterij door de inquisitie.
Primaire overtuigingen van neoplatonisten
Hoewel de vroege neoplatonisten heidenen waren, beïnvloedden veel neoplatonistische ideeën zowel de gangbare christelijke als de gnostische overtuigingen.
Neoplatonistische overtuigingen zijn gecentreerd op het idee van een enkele allerhoogste bron van goedheid en het zijn in het universum waaruit alle andere dingen voortkomen. Elke iteratie van een idee of vorm wordt minder heel en minder perfect. Neoplatonisten aanvaarden ook dat kwaad eenvoudigweg de afwezigheid van goedheid en perfectie is.
Ten slotte ondersteunen neoplatonisten het idee van een wereldziel, die de kloof overbrugt tussen de rijken van vormen en de rijken van tastbaar bestaan.
Bron
- 'Neoplatonisme;' Eduard Moore; De internetencyclopedie van de filosofie.
- 'Giordano Bruno: filosoof/ketter'; Ingrid D. Rowland; De Universiteit van Chicago Pers; 2008.
