Daoïsme in China

Daoïsme, ook wel bekend als Taoïsme , is een oude Chinese filosofie en religie die al meer dan tweeduizend jaar in China wordt beoefend. Het is gebaseerd op de leer van de Dao de Jing , een tekst geschreven door de filosoof Laozi in de 6e eeuw v.Chr. De kern van het taoïsme is de overtuiging dat het universum bestaat uit twee complementaire krachten, Yin en yang , en dat deze krachten met elkaar in harmonie moeten zijn.

Het taoïsme heeft een grote invloed gehad op de Chinese cultuur, kunst en literatuur. Het is ook een belangrijke inspiratiebron geweest voor veel Chinese krijgskunsten, zoals Tai Chi , Qigong , En kungfu . Bovendien is het taoïsme gebruikt om het Chinese systeem van geneeskunde uit te leggen, ook wel bekend als Traditioneel Chinees Medicijn .

Daoïsme en Chinese cultuur

Het taoïsme is al eeuwenlang een integraal onderdeel van de Chinese cultuur. Het is gebruikt om de relatie tussen mens en natuur uit te leggen en om richtlijnen te geven over hoe in harmonie met het universum te leven. Het is ook gebruikt om het Chinese regeringssysteem uit te leggen, dat is gebaseerd op het idee van de Mandaat van de hemel .

Bovendien is het taoïsme gebruikt om het Chinese geneeskundige systeem uit te leggen, dat is gebaseerd op het idee van evenwicht en harmonie . Dit geneeskundige systeem is gebaseerd op de overtuiging dat het lichaam is samengesteld uit vijf elementen - hout, vuur, aarde, metaal en water - en dat deze elementen in balans moeten zijn om het lichaam gezond te houden.

Conclusie

Het taoïsme is een oude Chinese filosofie en religie die een grote invloed heeft gehad op de Chinese cultuur, kunst en literatuur. Het is gebaseerd op de leer van de Dao De Jing en is gericht op het idee van balans en harmonie tussen mens en natuur. Het is gebruikt om het Chinese systeem van overheid en geneeskunde uit te leggen, en het is een belangrijke inspiratiebron geweest voor veel Chinese krijgskunsten.

Het taoïsme of 道教 (dào jiào) is een van de belangrijkste religies die inheems zijn in China. De kern van het taoïsme is het leren en beoefenen van 'De Weg' (Dao), de ultieme waarheid voor het universum. Het taoïsme, ook wel bekend als het taoïsme, vindt zijn oorsprong in de 6e eeuw voor Christus, de Chinese filosoof Laozi, die het iconische boek schreefDao de Jingop de principes van de Dao.

Laozi's opvolger, Zhuangzi, ontwikkelde de taoïstische principes verder. Zhuangzi schreef in de 4e eeuw voor Christus en vertelde over zijn beroemde 'Butterfly Dream'-transformatie-ervaring, waarin hij droomde dat hij een vlinder was, maar bij het ontwaken de vraag stelde: 'Was het de vlinder die droomde dat hij Zhuangzi was?'

Het taoïsme als religie bloeide pas honderden jaren later, rond 100 na Christus, toen de taoïstische kluizenaar Zhang Daoling een sekte van het taoïsme oprichtte die bekend staat als 'De weg van de hemelse zaken'. Door zijn leringen codificeerden Zhang en zijn opvolgers vele aspecten van het taoïsme.

Conflicten met het boeddhisme

De populariteit van het taoïsme groeide snel van 200-700 na Christus, gedurende welke tijd meer rituelen en praktijken ontstonden. Gedurende deze periode kreeg het taoïsme te maken met concurrentie van de groeiende verspreiding van Boeddhisme die via handelaren en missionarissen uit India naar China kwamen.

In tegenstelling tot boeddhisten geloven taoïsten niet dat het leven lijden is. Daoïsten geloven dat het leven over het algemeen een gelukkige ervaring is, maar dat het evenwichtig en deugdzaam moet zijn. De twee religies kwamen vaak met elkaar in conflict toen beide wedijverden om de officiële religie van het keizerlijke hof te worden. Het taoïsme werd de officiële religie tijdens de Tang-dynastie (618-906 CE), maar in latere dynastieën werd het verdrongen door het boeddhisme. Tijdens de door Mongolen geleide Yuan-dynastie (1279-1368) dienden taoïsten een petitie in om in de gunst te komen bij de Yuan-rechtbank, maar verloren na een reeks debatten met boeddhisten tussen 1258 en 1281. Na het verlies verbrandde de regering veel taoïstische teksten.

Tijdens de Culturele Revolutie van 1966-1976 werden veel taoïstische tempels verwoest. Na economische hervormingen in de jaren '80 zijn veel tempels gerestaureerd en is het aantal taoïsten gegroeid. Er zijn momenteel 25.000 taoïstische priesters en nonnen in China en meer dan 1.500 tempels. Veel etnische minderheden in China beoefenen ook het taoïsme. (zie onderstaande grafiek)

Taoïstische Scholen

Taoïstische overtuigingen hebben in hun geschiedenis een reeks veranderingen ondergaan. In de 2e eeuw CE ontstond de Shangqing-school van het taoïsme, gericht op meditatie , ademhaling en recitatie van verzen. Dit was de dominante praktijk van het taoïsme tot ongeveer 1100 CE.

In de 5e eeuw CE ontstond de Lingbao-school die veel ontleende aan boeddhistische leringen zoals reïncarnatie en kosmologie. Het gebruik van talismannen en de praktijk van alchimie werden ook geassocieerd met de Lingbao-school. Deze denkrichting werd uiteindelijk tijdens de Tang-dynastie opgenomen in de Shangqing-school.

In de 6e eeuw ontstonden Zhengyi Daoists, die ook geloofden in beschermende talismannen en rituelen. Zhengyi-daoïsten voerden offerrituelen uit om dank te betuigen en het 'terugtrekkingsritueel' dat berouw, recitaties en onthouding omvat. Deze school van het taoïsme is nog steeds populair.

Rond 1254 ontwikkelde de taoïstische priester Wang Chongyang de Quanzhen-school van het taoïsme. Deze denkrichting gebruikte meditatie en ademhaling om een ​​lang leven te bevorderen, velen zijn ook vegetariër. De Quanzhen-school combineert ook verder de drie belangrijkste Chinese leringen van het confucianisme, het taoïsme en het boeddhisme. Door de invloed van deze school vervaagden tegen de late Song-dynastie (960-1279) veel van de scheidslijnen tussen het taoïsme en andere religies. De Quanzhen-school is ook nog steeds prominent aanwezig.

Hoofdprincipes van het taoïsme

de dao: De ultieme waarheid is de Dao of De Weg. De Dao heeft meerdere betekenissen. Het is de basis van alle levende wezens, het regeert de natuur en het is een methode om naar te leven. Daoïsten geloven niet in extremen, maar richten zich in plaats daarvan op de onderlinge afhankelijkheid van dingen. Puur goed of kwaad bestaat niet, en dingen zijn nooit volledig negatief of positief. De Yin-Yang-symbool illustreert deze visie. Het zwart vertegenwoordigt de Yin, terwijl het wit de Yang vertegenwoordigt. Yin wordt ook geassocieerd met zwakte en passiviteit en Yang met kracht en activiteit. Het symbool laat zien dat er binnen de Yang de Yin bestaat en vice versa. De hele natuur is een balans tussen die twee.

Van: Een ander belangrijk onderdeel van het taoïsme is de De, de manifestatie van de Dao in alle dingen. De wordt gedefinieerd als het hebben van deugd, moraliteit en integriteit.

Onsterfelijkheid: Historisch gezien is de hoogste prestatie van een taoïst het bereiken van onsterfelijkheid door middel van ademhaling, meditatie, anderen helpen en het gebruik van elixers. In vroege taoïstische praktijken experimenteerden priesters met mineralen om een ​​elixer voor onsterfelijkheid te vinden, waarmee ze de basis legden voor de oude Chinese chemie. Een van deze uitvindingen was buskruit, dat werd ontdekt door een taoïstische priester die op zoek was naar een elixer. Daoïsten geloven dat invloedrijke taoïsten worden getransformeerd in onsterfelijken die anderen helpen te begeleiden.

Daoïsme vandaag

Het taoïsme heeft de Chinese cultuur al meer dan 2000 jaar beïnvloed. Zijn praktijken hebben geleid tot vechtsporten zoals Tai Chi en Qigong. Gezond leven, zoals het beoefenen van vegetarisme en lichaamsbeweging. En de teksten ervan hebben Chinese opvattingen over moraliteit en gedrag gecodificeerd, ongeacht religieuze overtuiging.

Daoïstische etnische minderheidsgroepen in China