Ayn Rand, welzijnskoningin: hoog leven van overheidssteun?

Ayn Rand is een controversieel figuur in de wereld van politiek en economie. Ze is vooral bekend vanwege haar pleidooi voor laissez-faire-kapitalisme en haar overtuiging dat overheidsingrijpen in de economie verkeerd is. Haar opvattingen over welzijn en overheidssteun waren echter minder bekend.

Rand was een sterke tegenstander van welzijn, in de overtuiging dat het een vorm van diefstal was van de productieve leden van de samenleving. Ze voerde aan dat bijstand beperkt moet blijven tot degenen die het echt nodig hebben en dat het tijdelijk moet zijn, geen permanente vorm van ondersteuning. Ze was ook van mening dat bijstand moet worden gebruikt om mensen te helpen zelfvoorzienend te worden, niet om hen in staat te stellen een luxe leven te leiden.

Ayn Rand's opvattingen over welzijn

Rands opvattingen over welzijn waren gebaseerd op haar overtuiging dat overheidsingrijpen in de economie verkeerd was. Ze voerde aan dat bijstand beperkt moet blijven tot degenen die het echt nodig hebben, en dat het tijdelijk moet zijn, geen permanente vorm van ondersteuning. Ze was ook van mening dat bijstand moet worden gebruikt om mensen te helpen zelfvoorzienend te worden, niet om hen in staat te stellen een luxe leven te leiden.

Rand was ook een groot voorstander van eigen verantwoordelijkheid en zelfredzaamheid. Ze voerde aan dat individuen verantwoordelijk moeten zijn voor hun eigen leven en niet op de overheid moeten vertrouwen om voor hen te zorgen. Ze was van mening dat individuen ernaar moesten streven productieve leden van de samenleving te zijn en niet afhankelijk moesten zijn van overheidssteun om rond te komen.

Conclusie

Ayn Rand was een sterke tegenstander van sociale voorzieningen en overheidssteun. Ze was van mening dat de bijstand beperkt moet blijven tot mensen die echt in nood verkeren en moet worden gebruikt om mensen te helpen zelfvoorzienend te worden. Ze voerde ook aan dat individuen verantwoordelijk moeten zijn voor hun eigen leven en niet op de overheid moeten vertrouwen om voor hen te zorgen. Haar opvattingen over welzijn waren controversieel, maar haar ideeën over eigen verantwoordelijkheid en zelfredzaamheid zijn nog steeds actueel.

Het belang van Ayn Rand voor het moderne conservatisme zou moeilijk te overschatten zijn. Dit is altijd ironisch geweest gezien haar onwankelbare atheïsme, iets dat volledig haaks staat op bijna alles in het conservatisme in het huidige Amerika. Minder ironisch is de recente onthulling dat Ayn Rand een hypocriet was: ze accepteerde in het geheim overheidssteun in plaats van te vertrouwen op de opbrengst van al die boeken waarin ze overheidssteun afkeurde.

Een zware roker die weigerde te geloven dat roken kanker veroorzaakt, doet denken aan degenen die er vandaag even zeker van zijn dat er niet zoiets bestaat als de opwarming van de aarde. Helaas was Miss Rand een dodelijk slachtoffer van longkanker.
In de recente 'Oral History of Ayn Rand' van Scott McConnell (oprichter van de media-afdeling van het Ayn Rand Institute) werd echter onthuld dat Ayn uiteindelijk ook een vip-dipper was. Een interview met Evva Pryror, een maatschappelijk werker en adviseur van Miss Rand's advocatenkantoor van Ernst, Cane, Gitlin en Winick, bevestigde dat ze namens Miss Rand de sociale zekerheid en Medicare-betalingen van Rand veiligstelde die Ayn ontving onder de naam Ann O'Connor ( echtgenoot Frank O'Connor).
Zoals Pryor zei: 'Doktoren kosten veel meer geld dan boeken opleveren en ze zou volledig kunnen worden weggevaagd' zonder de hulp van deze twee overheidsprogramma's. Ayn nam de borgtocht aan, hoewel Ayn 'overheidsinmenging verachtte en vond dat mensen onafhankelijk moesten en konden leven... Ze vond niet dat een individu hulp moest nemen.'
Maar helaas deed ze dat en zei dat het verkeerd was dat alle anderen dat deden. Afgezien van de sterke implicatie dat degenen die de hulp aannemen moreel zwak zijn, is het ook een filosofisch punt dat dergelijke hulp de wil om te werken en te sparen afstompt en dat overheidssteun de ondernemersgeest zou afstompen.
Uiteindelijk was mevrouw Rand een huichelaar, maar haar kon nooit worden verweten dat ze niet in haar eigen belang handelde.
Bron: De Huffingtonpost

Ze kreeg alleen longkanker door haar stomme, koppige ontkenning dat haar roken in de eerste plaats kanker veroorzaakte. Het zou één ding zijn geweest als ze tenminste had toegegeven dat ze de risico's kende en het toch wilde doen omdat ze graag rookte. In plaats daarvan leefde ze in ontkenning - misschien om te voorkomen dat ze enige morele verantwoordelijkheid aanvaardde voor het krijgen van de ziekte die haar doodde. Wacht, is het aanvaarden van de volledige verantwoordelijkheid voor je keuzes niet een van de principes van haar filosofie?

Dit zou in overeenstemming zijn met het niet accepteren van morele verantwoordelijkheid voor het weigeren te leven volgens de principes die ze eiste dat alle anderen zouden leven. Randiaanse apologeten hebben betoogd dat er geen hypocrisie is bij het terugnemen van het geld dat men ooit moest opgeven aan belastingen - en tot op zekere hoogte hebben ze zoiets als een argument. Helaas valt het weinige dat ze hebben snel uit elkaar.

Ten eerste, als ze overheidssteun accepteertwas echtprincipieel en volledig in overeenstemming met haar filosofie, waarom was het blijkbaar verborgen? Het had al bekend moeten zijn als een demonstratie dat ze, ondanks dat ze geld had 'gestolen' aan belastingen, het uiteindelijk toch terug kon krijgen. Waarom de hulp aanvragen onder een naam die de informatie stil zou houden?

Nog belangrijker is het feit dat een persoon die aan longkanker lijdt waarschijnlijk veel meer van het systeem zal halen dan dat hij erin heeft betaald. De operatie die ze alleen onderging, heeft mogelijk al het geld opgebruikt dat ze eraan heeft besteed, en dat omvat niet wat haar man uit het systeem heeft gehaald. Als ze zorgvuldig had berekend wat ze had betaald plus rente en alleen dat had genomen, niet meer, dan zou je kunnen zeggen dat ze vasthield aan haar principes. We hebben echter geen bewijs dat dit is gebeurd en er zijn sterke redenen om aan te nemen dat dit niet het geval is.

In haar eigen woorden was ze dus niet veel meer dan een parasiet van de samenleving, die de vruchten van andermans arbeid stal in plaats van haar eigen middelen te gebruiken en de gevolgen van haar eigen slechte keuzes in het leven te aanvaarden? Aan de andere kant lijkt de beweging die ze voortbracht niet anders te zijn. De Tea Baggers klagen allemaal over de 'gezondheidszorg' van de overheid voor anderen, ook al maken ze graag gebruik van Medicare en sociale zekerheid om zichzelf in leven, comfortabel en bevoorrecht te houden.

De filosofie van Ayn Rand is er niet een waar elke verstandige, rationele volwassene consequent naar kan leven, net zo min als het een filosofie is die elke succesvolle, welvarende samenleving zou kunnen aannemen. Ayn Rand was niet gek, dus zodra duidelijk was wat haar echte keuzes waren, koos ze voor overheidssteun en liet ze haar eigen mislukte filosofie varen. Ze had gewoon niet de moed om toe te geven hoeveel een mislukking haar filosofie was voordat ze stierf.

Hieruit is nog een interessante parallel te trekken: het gedrag van Ayn Rand sluit verontrustend goed aan bij het gedrag van zoveel religieuze leiders. Hoeveel vanhenhet ene prediken vanaf de kansel en dan achter gesloten deuren iets anders doen? Hoeveel priesters pleiten voor hun gemeente tegen homoseksualiteit terwijl hun mannelijke minnaars op hen wachten in een of andere motelkamer? Hoeveel priesters promoten de deugden van onthouding en kuisheid net nadat ze een misdienaar hebben lastiggevallen? Hoevelen prediken het evangelie van Jezus dan, aan het einde van een zware dag, met hun luxe auto naar hun landhuis van meerdere miljoenen dollars?